Books & Bubbles

JUL.18th Books & Reviews

Author

Recensie: Niets is onmogelijk – Elizabeth Strout

Knap geschreven boek over pijn en liefde

Wat weten we eigenlijk van de mensen om ons heen? In Elizabeth Strouts nieuwe roman Niets is onmogelijk wordt die vraag pijnlijk duidelijk. Oude bekenden uit haar boek Ik heet Lucy Barton maken hun opwachting, dit keer met hun eigen plaats in het verhaal, hun eigen stem. Niemand uit het dorpje Amgash had het makkelijk, zo blijkt. Maar hun pijn is prachtig.

Oude bekenden

In Ik heet Lucy Barton maken we kennis met het titelpersonage, dat vanuit haar ziekenhuisbed dichterbij haar moeder probeert te komen door met haar te roddelen over wat er is geworden van de mensen uit het dorpje Amgash. Hier groeide Lucy op in schrijnende armoede, met een getraumatiseerde vader die zijn kinderen sloeg en een moeder die op afstand bleef.

In Niets is onmogelijk gaan we – jaren later – terug naar het dorp en haar personages. Het is geen vervolg en losstaand ook goed te begrijpen, al is het wel aan te raden om Ik heet Lucy Barton eerst te lezen. Erachter komen wat er geworden is van ‘de mooie meisjes Nicely’, Abel en Dottie Blaine en Mississippi Mary geeft een zoveel rijkere leeservaring dan hen voor het eerst ontmoeten.

Vervlochten stukjes leven

In negen verhalen krijgen we een inkijkje in het doen en laten van Strouts schepsels. Negen met elkaar vervlochten stukjes leven met telkens een anders hoofdpersonage, maar waar de anderen vluchtig ook hun opwachting maken. Een terloopse ontmoeting of vermelding in een gesprek, en Lucy Barton is telkens als een schaduw ook aanwezig.

Tommy Guptill, die ooit conciërge was op haar school en toeliet dat ze achterbleef om in een verwarmd lokaal haar huiswerk te maken, vraagt zich af wat er van haar geworden is. Patty Nicely koopt Lucy’s biografie en voelt zich ineens getroost omdat zij niet de enige is die met een beschamend familiegeheim rondloopt. Haar inmiddels geslaagde neef Abel Blaine denkt terug aan hoe hij samen met Lucy in vuilnisbakken naar eten zocht.

Pas ruim over de helft komt Lucy in levende lijve opdagen in Amgash, in het sterke verhaal Zus – en dan vlucht ze weer zo snel als ze kan. Haar eindelijk écht tegenkomen voelt bijna ontgoochelend. Of de personages nu afgunstig en denigrerend over haar spreken of haar ophemelen, altijd blijft ze een mythisch figuur op afstand. Pas wanneer we haar echt ontmoeten blijkt ze net zo gebroken en eenzaam als de rest.

Meerdimensionaalniets is onmogelijk

De sprongen in tijd en perspectief maken Niets is onmogelijk een bijzondere leeservaring. Personages worden meerdimensionaal, en je wordt je bewust van hoe weinig iemand eigenlijk weet van de mensen die hij denkt te kennen. Welke verhalen er schuilgaan achter de deur van je buren. Je komt er achter dat zelfs Lucy Barton zelf een onbetrouwbare – of in ieder geval onvolledige – verteller is geweest in Ik heet Lucy Barton. Alles is uiteindelijk toch een subjectieve ervaring.

Eenzame mensen

Zoals Tolstoj al schreef: “elk ongelukkig gezin is ongelukkig op zijn eigen wijze.” De personages van Strout hebben het moeilijk, ze zijn op de een of andere manier beschadigd en komen hier moeilijk bovenop. Ze zijn eenzaam, stuk voor stuk, en ze dealen hiermee door te roddelen, zich superieur te voelen over anderen en bovenal op de één of andere manier seksueel afwijkend gedrag te vertonen.

Van Linda Peterson-Cornell die oogluikend toestaat dat haar man hun vrouwelijke gasten bespiedt met verborgen camera’s en Charlie Macauley die verliefd wordt op een prostituee, tot Patty Nicely die nooit de kans kreeg om seks als iets normaals te zien sinds ze haar moeder betrapte met haar leraar Spaans. “Toen ze echte vriendjes had en het met hen deed, was er altijd dat beeld van haar moeder, bloesloos, behaloos, met haar schommelende borsten terwijl die man zijn mond om één borst sloot…”

Als een mokerslag

Ze hebben het niet makkelijk, maar Strout schrijft vol compassie over haar personages. In zinnen die moeiteloos lijken maar ingenieus in elkaar zitten en met levensechte dialogen haakt ze hun verhalen aan elkaar. En ondanks het verdriet en de pijn voel je je steeds lichter na het uitlezen van een hoofdstuk. Omdat het boek ook over liefde gaat. Omdat pijn schoonheid bezit.

Het moment dat Charlie Macauley ontroerd raakt als zijn zoon met zijn vrouw een trui staat te kopen, van hoe ongeschonden, hoe normaal zijn zoon uit zijn jeugd is gekomen, raakt je als een mokerslag. “Omdat hij Charlie was en niet iemand anders, kon hij niet tegen zijn zoon zeggen: jij bent fatsoenlijk en sterk, en daar heb ik geen aandeel in gehad; maar je hebt het doorstaan, die jeugd die niet over rozen ging, en ik ben trots op je, ik sta versteld van je.” Schrijnend, maar op een prachtige manier.

Niets is onmogelijk – Elizabeth Strout
€ 21,99

Books & Reviews


#Elizabeth Strout #recensie

Read more articles

Books & Reviews

AUG.8th Colinda v/d Leest

Hond op hok

‘It was a dark and stormy night’. Hulde voor wie bij deze zin denkt aan Engelse literatuur uit het begin van de negentiende eeuw. Ik heb daar geen last van. Ik zie bij deze zin namelijk een doezelend wit hondje voor me, die eigenwijs óp en niet in een rood hondenhok ligt.

Books & Reviews

JUL.15th Colinda v/d Leest

Boek van Pippi Langkous

Pippilotta Victualia […] Langkous

Toen ik een jaar of zeven was, was ik altijd diep onder de indruk van de Pippi Langkousfilms. Wat ik me er nu vooral nog van herinner, zijn een paar flamboyante personages. Zoals Pippi zelf, die het grootste gedeelte van de film praktisch in haar onderbroek rondsjouwde.

Share this article

Author


Amsterdamofiel, maar minstens even dol op reizen naar de minder voor de hand liggende bestemmingen. Wereldredder, feitjesfreak, verhalenverteller en theeverslaafde. Probeert elke maand wel een nieuwe hobby uit.

Comments