Books & Bubbles

JUL.15th Books & Reviews

Author

Pippilotta Victualia […] Langkous

Petje af voor papieren Pippi

Toen ik een jaar of zeven was, was ik altijd diep onder de indruk van de Pippi Langkousfilms. Wat ik me er nu vooral nog van herinner, zijn een paar flamboyante personages. Zo was er Pippi’s vader, een bolle en goedlachse ex-scheepskapitein en huidig negerkoning, en een bekakte tante (in mijn herinnering compleet in zachtblauw, oubollig mantelpakje). En er was natuurlijk Pippi zelf, die het grootste gedeelte van de film praktisch in haar onderbroek rondsjouwde.

Vlekkie op de veranda

Het feit dat Pippi een joekel van een paard op de veranda (en tijdens feestjes vanzelfsprekend in de keuken) had staan, viel ook goed in de smaak. Ik had mijn eer als typisch ik-wil-later-amazone-worden-meisje hoog te houden. De hele week keek ik uit naar een halfuurtje op de zaterdagmiddag, want dan mocht ik op de nabije manege een paar rondjes sukkeldraffen op een heuse pony. Meestal waren Vlekkie of Tornado de klos, twee onderling inwisselbare, bolle goedzakken met een rasechte après-nous-le-déluge-instelling.

Ik droomde ervan om, net als Pippi, overal te paard heen te gaan. Op je paard het schoolplein opdraven, je achteloos van zijn rug laten glijden, het dier losjes vastbinden aan het klimtoestel en naar binnen lopen alsof het de normaalste zaak van de wereld was, dat leek me wel wat. Er zou echter twintig jaar geleden ook al een goed kettingslot aan te pas hebben moeten komen, en dat zou de lässigkeit van de situatie toch min of meer teniet doen, spijtig is dat.

Pippi (re?)visited

Vreemd genoeg kan ik me van het boek over Pippi Langkous niks meer herinneren van vroeger. Toch stond het wel in onze boekenkast (in een uitgave uit 1972), en wel met een pareltje voorin: ‘Dit Boek Heb ik gekregen van mijn vrientje Ronny de Heer op mijn 8e verjaardag’. Mijn moeder, nu het toonbeeld van een brave, vlijtige huisvrouw, versleet blijkbaar op haar achtste al mannen zoals ze nu vaatdoeken verslijt.

Toen ik na deze onthullende eerste pagina verder las, bleek ook de originele, papieren Pippi Langkous in staat mijn hartje te stelen. Hoewel ik het in het daag’lijks leven niet zo heb op brutale kinderkens, vind ik Pippi, met haar grote mond en haar fantasie waar je u tegen zegt, uiterst vermakelijk. Het spreekt me bijvoorbeeld zeer aan dat ze iedereen steevast met ‘je’ aanspreekt. Nu ik erover nadenk, zou dat onbewust te maken kunnen hebben met een recent Koningsdagvoorval. Toen werd mij zonder pardon door een twaalfjarige rommelmarktverkoopster gevraagd: ‘hebt u kinderen?’.

Het hielp ook niet dat ik me op haar kleedje met koopwaar tot mijn enkels had ingegraven in de kinderboeken, maar toch, twee derde van die zin riekt naar bevallingsverhalen en mamafietsen. Ik verlekker me er dus extra aan dat Pippi zelfs de door alle kinderen gevreesde en geëerbiedigde juffrouw Rozenbloem doodleuk tutoyeert. Ik zou bijna beweren dat kinderen er eens een voorbeeld aan zouden moeten nemen (laten we beginnen bij rommelmarktverkoopsters).

Spunk

Hardop lach ik erom als Pippi doodleuk poneert dat ze benadeeld wordt omdat ze, doordat ze niet naar school gaat, ook nooit vakantie heeft. Dit is de Hogere Logica die alleen in nuchtere kinderhoofden opkomt.

Taalkundig staat Pippi ook met beide benen op de grond: ze is overtuigd van de arbitrariteit van taal. Op een goede dag vindt ze dan ook het woord ‘spunk’ uit en vervolgens zoekt ze haar hele woonplaats af naar een spunk. Bij de bakker probeert zij een zakje spunk te kopen en de meneer in de ijzerwinkel wordt om een goede spunk gevraagd (‘zo eentje waar je leeuwen mee doodmaakt’).

Ook de dokter moet eraan geloven: Pippi komt met wat vage klachten bij hem die volgens haar een mooie spunkdiagnose moeten opleveren. Twee oude dames krijgen de schrik van hun leven als Pippi ervan overtuigd is dat de spunk, die vast en zeker flinke slagtanden heeft, zich in hun appartement schuilhoudt. Als de vasthoudende Pippi dan uiteindelijk toch verslagen huiswaarts keert, vindt zij op haar eigen tuinpad, jawel, een heuse spunk.

Kinderkens aller landen, vereeuwigt u!

Na haar avonturen in Taka-Tukaland komt Pippi voor de dag met peperneutpillen. Met deze pillen, die verdacht veel weg hebben van erwten, blijf je voor altijd kind. Bijna ren ik naar het keukenkastje om een blikje erwten open te trekken (je weet nooit, misschien werkt het!). Dan bedenk ik me dat je kind moet zijn om kind te kunnen blijven. Het enige wat mij nog rest, zijn kinderboeken. Het zij zo.

Lees ook:

Books & Reviews


#report

Read more articles

Books & Reviews

AUG.8th Colinda v/d Leest

Hond op hok

‘It was a dark and stormy night’. Hulde voor wie bij deze zin denkt aan Engelse literatuur uit het begin van de negentiende eeuw. Ik heb daar geen last van. Ik zie bij deze zin namelijk een doezelend wit hondje voor me, die eigenwijs óp en niet in een rood hondenhok ligt.

Books & Reviews

JUN.21st Elsemarijn de Weerd

Zelfhulpboeken

Kritische noot: zelfhulpboeken

Je kunt geen boekhandel meer binnenstappen of het eerste het beste schap gooit allerhande zelfhulpboeken naar je hoofd. Driftig probeer je alle exemplaren te ontwijken, maar helaas. Vijfentwintig euro lichter en met een semi-goed gevoel stap je samen met je nieuwste aanwinst de boekhandel uit.

Books & Reviews

MAY.10th Colinda v/d Leest

Vogeltjes Fiep

Gevogel(te)

Mensen met aandoenlijke wipneusjes waardoor je ze simpelweg niet serieus kunt nemen, krakkemikkige en daardoor karakteristieke kastjes in kekke kleurtjes en koddige snorhondjes die, als je even niet oplet, vrolijk in zeven moddersloten tegelijk zwemmen; de illustraties van Fiep Westendorp.

Books & Reviews

JUN.14th Colinda v/d Leest

Annie M.G. Schmidt

Doe nooit wat je moeder zegt

Denk je in: de jaren '50. Kinderboeken waren ook eigenlijk veelal verbloemde propaganda waarmee de zoete jaren ’50-kinders nog netjes hun portie normen en waarden kregen voorgeschoteld vlak voor hun avondgebedje. En toen kwam Anni M.G. Schmidt ertussendoor fietsen...

Share this article

Author


Weg van kinderboeken – want waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan? – en van haar twee caviamonstertjes Wodan en Woodstock. Studeerde ooit Frans en is nu toch ineens in Duitsland beland (de liefde, de liefde…), maar heeft desondanks nog steeds ‘je ne regrette rien’ als ringtone.

Comments